A Casto Martínez Parada que hoxe regresa en nós
O Incio, 31 de xaneiro de 2026
Non recuperaremos entre as cinsas a cinsa;
mais berraremos o teu nome, Casto,
Casto Martínez Parada, fonda ferida -ai!-,
que non estiña en nós se recordamos
para non te matar de desmemoria
outra volta, vilmente, na intemperie do odio.
Non queremos pensar que o regreso da morte
é un soño imposíbel, unha esperanza vacua,
que as augas nunca volven río arriba,
que a historia non ten volta coma o tempo,
como as voces no eco ase perderen
nun alarido rouco entre as valgadas
para ficareternamente xordas,
eternamente mudas, tal ánimas en pena
no esquecemento mouro, no desleixo da rabia.
Non! Porque hai un porvir na memoria, aquí estamos
cunha carraxe fonda e unha fonda esperanza
a regresarte enteiro ao teu Trascastro.
Beberás no Arnado a auga clara
para unha sede longa, a da xustiza,
que che queimou a vida e a garganta.
Hante recoñecer os castiñeiros,
saudarante as rulas desde as ramas
dos carballos antigos que te viron outrora.
Oxalá o vento norte te acaricie
con man de nai, e a chuvia lave o rostro
do neno que aquí fuches e aínda agarda
gabeando as pólas das cerdeiras
a competir cos merlo e o estorniño
por aquelas cereixas tan celmosas
que chaman desde o alto bicarelo.
Agora somos nós a combatermos
pola morte da morte que te nega
como se non tiveses existido.
Non recuperaremos entre as cinsas a cinsa;
mais berraremos o teu nome, Casto,
Casto Martínez Parada, fonda ferida -ai!-
Marica Campo
Deportados Lugo 